English version
Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΝΕΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑΥΤΙΛΙΑ - ΕΜΠΟΡΙΟ - ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΕΘΝΟΓΡΑΦΙΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ > ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ > ΘΕΑΤΡΟ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ > ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ > ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ > ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ > ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΛΕΥΚΩΜΑΤΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΛΙΛΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΚΑΙ EΓΚΛΗΜΑ ΘΕΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΟΙΝΟΙ ΤΟΠΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΡΗΤΗΣ, Κ.Ε.ΜΕ.

Αναζήτηση:  

e-mail:  

Δείτε τον κατάλογό μας
Δείτε τον κατάλογό μας

Βρείτε μας στο Facebook!

Βρείτε μας στο Facebook!


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
Τόποι εξορίας
Ένα σημερινό βλέμμα

Κείμενα: Πολυμέρης Βόγλης, Γιώργος Μαργαρίτης, Τάκης Μπενάς, Στρατής Μπουρνάζος, Σταύρος Σταυρίδης

ISBN: 978-960-221-456-5
Διαστάσεις: 22,5Χ23
Σελίδες: 139
Έκδοση: 2009
Τιμή: 24,00 €



Πληροφορίες και σχόλια:

92 μαυρόασπρες φωτογραφίες
με επεξεργασία duotone
 

«Ξεκίνησε σαν ένα φωτογραφικό ταξίδι και κατέληξε σε ένα προσκύνημα, που κράτησε πέντε χρόνια, σε ένα άλλο Αιγαίο, σ' αυτό που οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας έζησαν τα καλύτερα και πιο βασανιστικά χρόνια τους ...
   Κάρπαθος, Λέρος, Ικαρία, Γυάρος, Μακρόνησος, Τρίκερι, Χανιά, Κέρκυρα,
Αϊ-Στράτης, Αίγινα, Μυτιλήνη: μια περιήγηση στα ερείπια των κολαστηρίων της Μεταξικής δικτατορίας, του Εμφυλίου και της Χούντας ...»
(Από τον πρόλογο)

Τι δείχνουν τούτες οι εικόνες από τη Μακρόνησο, τη Γυάρο, τη Λέρο, τον Αϊ-Στράτη και τ' άλλα νησιά; Γιατί μας αφορούν; Τέτοιες σημερινές φωτογραφίες παλιών τόπων εξορίας κι εγκλεισμού δεν πρόκειται να γεννήσουν μόνες τους την οργή ή τη συγκίνηση. Αυτοί που έζησαν εκεί μια ζωή σε αναστολή, μια εποχή καταστροφής και καθημερινής φρίκης, δεν τις χρειάζονται για να θυμηθούν.
   Να κλείσει λοιπόν τούτη η εποχή; Να μην τη θυμόμαστε πια; Να την πάρει επιτέλους ο αέρας του Αιγαίου, να την σκορπίσει σε ξέφτια;  Να γίνουν τα ξερονήσια σωροί από πέτρες και αγριόχορτα ή νέοι τουριστικοί προορισμοί;
Πριν βυθιστεί το παρελθόν, τη στιγμή που γέρνει, χρειάζεται να το σκεφτούμε. Μήπως τότε αυτές οι φωτογραφίες "μνημείων του πρόσφατου χθες" μας αφορούν γιατί έχουν έναν ιδιαίτερο στοχαστικό χαρακτήρα; Μήπως πρόκειται όχι για φωτογραφίες-αναπαραστάσεις αλλά για φωτογραφίες-σκέψεις, εικόνες που πιάνουν κάτι από τη σκιά που ρίχνει η εξορία στην επίσημη ιστορία μας;

 

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΟΥΖΕΛΗ, ΤΟ ΒΗΜΑ,   Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
  
Η αρχαιολογία της εξορίας... χωρίς λεζάντες
  
Δύο νέοι φωτογράφοι ταξίδεψαν στα «Μακρονήσια» του Αιγαίου και έκλεισαν τους τόπους της μνήμης σε ασπρόμαυρα κάδρα


Μια περιήγηση στα ερείπια των κολαστηρίων της μεταξικής δικτατορίας, του Εμφυλίου και της χούντας στην Κάρπαθο, στη Λέρο, στην Ικαρία, στη Γυάρο, στη Μακρόνησο, στο Τρίκερι, στα Χανιά, στην Κέρκυρα, στον Αϊ-Στράτη, στην Αίγινα και στη Μυτιλήνη επεχείρησαν ο 45χρονος Λεωνίδας Δημακόπουλος και ο συνομήλικός του Ορέστης Παναγιώτου . Επί πέντε χρόνια οι δύο φωτογράφοι επισκέπτονταν τους τόπους της εξορίας, τραβώντας χιλιάδες φωτογραφίες. Το προσκύνημά τους στους τόπους όπου οι πατεράδες και οι παππούδες τους έζησαν τα καλύτερα αλλά και πιο βασανιστικά χρόνια τους καταγράφεται στο λεύκωμα «Τόποι εξορίας. Ενα σημερινό βλέμμα». Και οι 92 ασπρόμαυρες φωτογραφίες που επέλεξαν, λιτές, χωρίς λεζάντες και σχόλια, συνοδεύονται μονάχα από μια τοπογραφική ένδειξη.

Η απόλυτη απουσία του ανθρώπινου στοιχείου, η ακινησία, η εγκατάλειψη, η ερήμωση, η φθορά, πρωταγωνιστούν στις εικόνες και γίνονται πιο εμφατικές με την απουσία του χρώματος. Μια κουρτίνα που ανεμίζει στο ανοιχτό παράθυρο, η θάλασσα που κυματίζει ελαφρά, άγρια πουλιά που αναπαύονται στο προαύλιο των παλιών φυλακών στην Αίγινα, τρεις μικρές ανθρώπινες φιγούρες που μόλις διακρίνονται κρυμμένες στον ίσκιο του περιβόλου στις φυλακές της Κέρκυρας είναι τα μοναδικά σημάδια ζωής.

Τα βραχώδη τοπία, με τα ξερά αγριόχορτα και τα τσακισμένα δέντρα, τα κακοτράχαλα μονοπάτια με τις σπασμένες πέτρες είναι το σκηνικό της φύσης με το οποίο αναμετρούνται τα απομεινάρια της ανθρώπινης δραστηριότητας: χαλάσματα παραπηγμάτων, μισογκρεμισμένα φυλάκια, ρημαγμένα προαύλια φυλακών, ερειπωμένες εκκλησίες, νεκροταφεία με λυγισμένους σταυρούς, τσακισμένοι φράχτες, σκουριασμένα κάγκελα, συρματοπλέγματα. Και στους εσωτερικούς χώρους η ίδια ατμόσφαιρα εγκατάλειψης: πέτρινες σκάλες με φθαρμένα σκαλοπάτια, σπασμένοι σοβάδες, πόρτες μισάνοιχτες σε αδειανά δωμάτια, τοίχοι ξεφλουδισμένοι από την υγρασία. Εικόνες νησιωτικών τοπίων όπου το υγρό στοιχείο επιτείνει την αίσθηση του αποκλεισμού: η θάλασσα δεν είναι το μέσο διαφυγής αλλά το περιοριστικό όριο.

Εξήντα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου και ενώ πολύς λόγος έχει γίνει για τα χρόνια της εξορίας, το ύφος μιας πραγματικής εποχής, που για τους νεότερους αποτελεί πλέον σχολικό ανάγνωσμα Ιστορίας, αποτυπώνεται εύγλωττα σε αυτά τα βουβά τεκμήρια.

«Από την ερημιά στην αχρήστευση»
Σκοπός των δύο φωτογράφων ήταν να μεταφέρουν στο φιλμ την ατμόσφαιρα των τόπων που στοιχειώθηκαν από το μαρτύριο, την αγωνία και τις κραυγές όσων έζησαν κάποτε εκεί και όσων έμειναν πίσω, στο νεκροταφείο της Γυάρου. Οι εικόνες τους είναι σκληρές, αμακιγιάριστες, υποβλητικές της ανθρώπινης παρουσίας που δεν απεικονίζεται αλλά υπονοείται, της ζωής που υπήρξε αλλά ρημάχτηκε και αχρηστεύτηκε, όπως σχολιάζει ο αρχιτέκτονας Σταύρος Σταυρίδης: «Από την απουσία στην ερημιά,από την ερημιά στην αχρήστευση,που συνοψίζει με απόλυτο τρόπο τη λογική του τιμωρητικού εγκλεισμού:καμιά σωφρονιστική πρόφαση, καμιά τιμωρητική νομιμοποίηση. Η εξορία των χρόνων εκείνων είχε στόχο την αχρήστευση κάποιων ανθρώπων.Ηταν η οργάνωση της καταστροφής τους».

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Το φωτογραφικό λεύκωμα Τόποι εξορίας. Ενα σημερινό βλέμμα πλαισιώνεται από κείμενα του αρχιτέκτονα Σταύρου Σταυρίδη, των ιστορικών της Κατοχής, του Εμφυλίου και του Μεταπολέμου Γιώργου Μαργαρίτη, Στρατή Μπουρνάζου και Πολυμέρη Βόγλη και του αγωνιστή Τάκη Μπενά. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

 

 

 


ΠΟΛΥ ΚΡΗΜΝΙΩΤΗ, ΑΥΓΗ, 17/03/2010
  
Αφορμή να στοχαστούμε το παρελθόν

«Ξεκίνησε σαν ένα φωτογραφικό ταξίδι και κατέληξε σε ένα προσκύνημα, που κράτησε πέντε χρόνια, σε ένα άλλο Αιγαίο, σ' αυτό που οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας έζησαν τα καλύτερα και πιο βασανιστικά χρόνια τους... Κάρπαθος, Λέρος, Ικαρία, Γυάρος, Μακρόνησος, Τρίκερι, Χανιά, Κέρκυρα, Αϊ-Στράτης, Αίγινα, Μυτιλήνη: μια περιήγηση στα ερείπια των κολαστηρίων της Μεταξικής δικτατορίας, του Εμφυλίου και της Χούντας...» σημειώνουν ο Λεωνίδας Δημακόπουλος και ο Ορέστης Παναγιώτου στο προλογικό σημείωμα του λευκώματος "Τόποι Εξορίας Ένα σημερινό βλέμμα" (εκδ. Αλεξάνδρεια).

Με τον φακό τους οι δύο φωτογράφοι αποτύπωσαν τα σημερινά ίχνη αυτών των τόπων, απομεινάρια του λυσσαλέου κυνηγητού των αριστερών, τα πιο σκληρά ελληνικά χρόνια του 20ού αιώνα. "Πόσες εικόνες χρειάζονται να απεικονίσεις μια λέξη; Τις λέξεις εξορία, εγκλεισμός, εκτόπιση;" αναρωτιόταν προχθές το βράδυ ο Ορέστης Παναγιώτου. Όσες λέξεις απαιτούνται και για να αποτυπώσεις μια εικόνα. "Πάλι χίλιες". Δεν έχει σημασία πόσες φωτογραφίες τραβήχτηκαν σ' αυτό το ιδιότυπο οδοιπορικό. Σημασία έχει αυτό που έλεγε ο Τάκης Μπενάς, κρατούμενος, εξόριστος τότε, καταδικασμένος σε θάνατο. "Οι φωτογραφίσεις είναι ζωντανές, ολοζώντανες. Διασώζουν το ιστορικό βάρος αυτών τον 'τόπων εξορίας'". Βιωματική η δική του σχέση με τους τόπους που διατρέχει το λεύκωμα. Στάθηκε αμέσως στις φωτογραφίες από το νεκροταφείο της Γυάρου. Πολιτικός εξόριστος της χούντας, έφτασε με τους συντρόφους του στο νεκροταφείο για να συναντήσουν "ένα τοπίο καταστροφής, με διεσπαρμένους τους σταυρούς, ανασκαμμένους τους τάφους των 23 μαρτύρων που άφησαν αβοήθητοι την τελευταία τους πνοή πάνω σ' αυτό το θανατονήσι, δείγμα του συνεχιζόμενου διωγμού τους και μετά θάνατον". Πολλές τέτοιες εικόνες ξανάρθαν στα μάτια πολλών απ' όσους βρέθηκαν προχθές το βράδυ στην παρουσίαση του λευκώματος στο Μουσείο Δημοκρατικής Αντίστασης, στο Πάρκο Ελευθερίας, από τους φωτογράφους και τους συγγραφείς του. Μικρή αποδείχτηκε η αίθουσα. Μεγάλο το οδοιπορικό. Μακρόνησος, Αη Στράτης, Γυάρος, Αίγινα, Τρίκερι, Μυτιλήνη, Ικαρία, φυλακές Καλαμίου στα Χανιά, αλλά και Κέρκυρα.  Φωτογραφίες ελλειπτικές, αποτυπώματα αποτρόπαιας μεταχείρισης ανθρώπου από άθρωπο, αλλά και χνάρια αλληλεγγύης, ιδεών, αντίστασης, ιδανικών. Φωτογραφίες-αφορμές για στοχασμό.

"Οι φωτογραφίες των κρατουμένων που διαθέτουμε από εκείνη την εποχή είναι κατασκευασμένες και από τους ίδιους τους κρατούμενους, ώστε να δείχνουν στους δικούς τους ότι είναι καλά" έλεγε ο ιστορικός Πολυμέρης Βόγλης. "Κατά περίεργο λόγο οι φωτογραφίες του λευκώματος υπενθυμίζουν τη θέση μας σε σχέση με το παρθελθόν. Ωστόσο η ανασύνθεσή τους είναι μοιραία καταδικασμένη να μένει ατελής, αφού οι φωτογραφίες αποτυπώνουν ότι αποσπασματικό έχει διασωθεί από την εικόνα του εγκλεισμού. Και το λεύκωμα μεταφέρει την αίσθηση του ανοίκειου αυτής της καταστροφής". Για τον ιστορικό, συνεργάτη των ΑΣΚΙ και υπεύθυνο των "Ενθεμάτων" της Αυγής, Στρατή Μπουρνάζο, οι 90 φωτογραφίες "μας ανοίγουν ένα παράθυρο σ' έναν ολόκληρο κόσμο, σε ένα φαινόμενο όχι μόνο ελληνικό αλλά διεθνές, τον εγκλεισμό. Φαινόμενο το οποίο προσφέρεται για μεγάλο εύρος έρευνας σχετικά με την κοινωνία των πολιτικών εξορίστων, τις σχέσεις τους με την τοπική κοινωνία, την εξορία μετά την εξορία, δηλαδή την επιστροφή τους και την επανένταξή τους στην κανονική ζωή".

Η κριτική προσέγγιση πάνω στην ιστορία, κυρίως πάνω στις σκιές της, όπως η εξορία, αποτελεί για τον Στρατή Μπουρνάζο "σπουδαία πολιτική πράξη, λυτρωτική, που μας επιτρέπει να ενσκήψουμε σε οικεία πάθη και δεινά". Ο καθηγητής αρχιτεκτονικής Σταύρος Σταυρίδης ανέφερε ότι οι φωτογραφίες αυτές "δεν προσφέρουν μόνο ένα παράθυρο προκειμένου να γνωρίσουμε γνωρίσουμε το παρελθόν, αλλά κάτι πιο σπουδαίο. Μας προσφέρουν ένα τρόπο να σκεφτούμε πάνω σ' αυτό που συνέβη".

Ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης, αν και συμμετέχει με κείμενό του στο λεύκωμα, επέλεξε να μην παραβρεθεί στην παρουσίασή του, διότι, όπως αναφέρει σε κείμενο που έστειλε, "είχε προετοιμαστεί να συμμετάσχει σε επιστημονική και όχι πολιτική εκδήλωση, συνδιοργανωτής της οποίας είναι τα ΑΣΚΙ, μια οργάνωση με συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά''.

"Είναι δύσκολο να μιλήσεις ψύχραιμα, αποστασιοποιημένα για τους τόπους που έχεις ζήσει" διευκρίνισε ευθύς εξαρχής ο συντονιστής της συζήτησης, δημοσιογράφος, Νικόλας Βουλέλης. Φυλακισμένος ο ίδιος επί χούντας βίωσε τον εγκλεισμό. Ωστόσο "πρέπει να σκύψουμε πάνω τους, έχουμε πολλά να πούμε για τη σχέση αυτών των τόπων με τους κρατούμενους" ανέφερε επισημαίνοντας την αντίφαση στη σχέση των κρατουμένων μ' αυτούς τους τόπους: "τους αγαπήσαμε και ταυτόχρονα τους μισήσαμε. Οι άνθρωποι τους μεταμόρφωσαν. Με τους κρατούμενους μέσα τους, αυτά τα κτίρια εξανθρωπίστηκαν. Έκρυβαν μέσα τους ζωντανές παλλόμενες κοινωνίες, κύτταρα αντίστασης, πυρήνες πολιτισμού". Γι' αυτό και ο Νικόλας Βουλέλης δεν έκρυψε την αντίθεσή του με την καταστροφή των κτηρίων της Ασφάλειας στη Μπουμπουλίνας και των Φυλακών Αβέρωφ. "Έπρεπε να γίνουν μουσεία" είπε εκφράζοντας συνάμα την αγωνία του για "τη σχέση των σημερινών νέων με την ιστορία".

 

 

 

ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 20/3/2010

 Μεγενθύσεις

*Ενα ακόμα «κλικ» από τα μέτωπα των «ημετέρων», ή μήπως μια τιμωρία για όσους, όπως ο Κολλάτος, μιλάνε περισσότερο απ' όσο «πρέπει»; Ολαρία, ολαρά -το τραγούδι του Σαββόπουλου μου έρχεται στο μυαλό, η μουσική και σκόρπιες λέξεις, καθώς διασχίζω τη Βασ. Σοφίας, για να περάσω απέναντι, στο Πάρκο Ελευθερίας, τόπο βασανιστηρίων του ΕΑΤ-ΕΣΑ στη δικτατορία... Βράδυ Δευτέρας, διάφανο και παγωμένο, η λεωφόρος σχεδόν έρημη, η αίθουσα του Μουσείου Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης, όπου γίνεται η παρουσίαση του λευκώματος «Τόποι εξορίας- Ενα σημερινό βλέμμα», γεμάτη κόσμο...

*Οι περισσότεροι, παιδιά και εγγόνια αγωνιστών, πολλοί, παλιοί «ταξιδιώτες» οι ίδιοι των τόπων που ο Λεωνίδας Δημακόπουλος και ο Ορέστης Παναγιώτου ξεκίνησαν να επισκεφθούν με τις φωτογραφικές μηχανές τους πριν από πέντε χρόνια. Εχοντας κατά νου «ένα φωτογραφικό ταξίδι σε ένα άλλο Αιγαίο, στα ερείπια των κολαστηρίων της Μεταξικής δικτατορίας, του Εμφυλίου και της Χούντας, όπου οι παππούδες και οι πατεράδες μας έζησαν τα καλύτερα και πιο βασανισμένα χρόνια τους· ένα ταξίδι που κάνοντάς το κατέληξε για μας προσκύνημα»....

*Θέτοντας το ερώτημα αν «θα πρέπει να κλείσει πια αυτή η εποχή, να την σκορπίσει σε ξέφτια ο αέρας του Αιγαίου, να γίνουν τα ξερονήσια σωροί από πέτρες και αγριόχορτα ή νέοι τουριστικοί προορισμοί». Ή αν, αντίθετα, «χρειάζεται, πριν βυθιστεί στο παρελθόν, τη στιγμή που γέρνει, να το σκεφτούμε. Μήπως τότε αυτές οι φωτογραφίες μάς αφορούν, γιατί έχουν έναν ιδιαίτερο στοχαστικό χαρακτήρα, μήπως πρόκειται όχι για φωτογραφίες-αναπαραστάσεις, αλλά για φωτογραφίες-σκέψεις, εικόνες...». Τα κείμενα των Πολυμέρη Βόγλη, Γιώργου Μαργαρίτη, Τάκη Μπενά, Στρατή Μπουρνάζου και Σταύρου Σταυρίδη, που τις συνοδεύουν στο βιβλίο, βοηθούν στην απάντηση...

*Οπως και ο χώρος της παρουσίασης, που μπαίνοντας αισθάνεσαι το ρίγος του. Τα κρατητήρια των βασανισμών -του Σπύρου Μουστακλή, του Παναγούλη και πόσων άλλων, «ανωνύμων»- όπως ήταν... Η «πινακοθήκη» των νεκρών του Πολυτεχνείου και ο στίχος του Ρίτσου για την γκρεμισμένη πύλη του: «Πάνω σε τούτη την πεσμένη πόρτα/ δώσαμε ξανά τον όρκο - όρκο της νειότης./ Της ζωής, της λευτεριάς/ όρκο του ονείρου και της πράξης». Τριάντα εφτά χρόνια μετά, που όλα πλέον είναι «λεφτά», διεφθαρμένες εξουσίες και (φανερός ή αόρατος) τρόμος, πού πήγαν, αλήθεια, εκείνες οι θυσίες; Και ποιο μπορεί να είναι από δω και πέρα το όνειρο;


©2016 Alexandria Publications • Created & Hosted by Ιωάννης Ε. Ξανθός & Κορινθόραμα